Dit is het twaalfde boek in de reeks De Oorlog van Eve – Heldinnen van de SOE . “Waar is Michel?” Isabelle haalde haar ronde schouders op. “Madame, ik weet het niet. Hij verdween toen de geallieerden Marseille bevrijdden.” Peinzend keek ik haar aan. “Heeft iemand hem gevangengenomen?” “Nee,” zei Isabelle terwijl ze haar hoofd schudde, “hij heeft zijn koffers gepakt. Hij zei dat hij een tijdje moest onderduiken, tot het stof was neergedaald.” Alsof ze kon toveren haalde Isabelle plotseling een plumeau tevoorschijn en ze zwaaide ermee naar mijn toilettafel. “Ik kom nog steeds elke dag langs, om het stof weg te vegen.” Ik zweeg even en keek naar de Duitse parfumflesjes die als kleine soldaatjes in het gelid op mijn toilettafel stonden. Michel had een minnares genomen, dat was geen verrassing. Maar dat hij een Duitse bedgenote had gekozen maakte de situatie tussen ons nog gecompliceerder. “Michel is bang voor represailles,” zei ik terwijl ik met mijn rechterhand een parfumflesje pakte. Isabelle knikte bedeesd. “Ja, madame.” “Heeft hij gecollaboreerd met de vijand?” Onze dienstmeid beet op haar onderlip en ze wendde haar blik af. “Het is niet aan mij om dat te zeggen, madame.” Ik keek naar het kanten ondergoed en zei een tikkeltje pinnig, “Nou, hij heeft hier absoluut met iemand gecollaboreerd.”