Als dit een film was, zou ze nooit voor hem vallen, maar het echte leven schrijft zijn eigen script. Toen ik de baan als nanny aannam, had ik een simpel plan: zorgen voor zijn dochter, mijn leven op de rails krijgen, en absoluut, onder geen enkele voorwaarde, verliefd worden op mijn baas. Maar niemand had me gewaarschuwd voor hem. Hij is een alleenstaande vader die zijn dochter boven alles stelt. Een man die voor pannekoeken als ontbijt zorgt en verhaaltjes voorleest voor het slapengaan, terwijl hij tegelijkertijd een succesvol bedrijf runt. Hij is grappig, attent, en zo onmogelijk knap dat ik elke keer vergeet wat ik wilde zeggen als hij naar me kijkt. In een film zou dit het perfecte moment zijn waarop de hoofdpersonages naar elkaar toe lopen en elkaar kussen in de regen. Maar dit is geen film. Dit is mijn leven, en ik ben zijn werkneemster. Hij is mijn baas. En zijn dochter—het meisje dat ik met heel mijn hart ben gaan liefhebben—heeft al genoeg meegemaakt. Ik zou afstand moeten bewaren. Professioneel moeten blijven. Maar hoe blijf je professioneel als elke blik een belofte lijkt, elke aanraking te lang duurt, en elk moment samen aanvoelt als het begin van iets onvermijdelijks? In films eindigen dit soort verhalen altijd goed. Maar in het echte leven? Daar zijn de gevolgen gewoon veel te groot. Toch?